تنها غزل

سالها پریشانی

شکسته قامت دل در غم زمستانی
تو خوب قصه قلب شکسته می دانی
حکايت من و تو سالهاست می گذرد
و مانده فاصله ای پر ز شرح هجرانی
ز فصلهای فراوان گذشته ايم ليکن
هنوز هم نرسيده شب گل افشانی
مگو که قسمت من لحظه رسيدن نيست
که بی تو نگذرد اين روزها به آسانی
بيا دمی و نگه کن رواق چشمانم
ببين به سيل سرشکم غميست پنهانی
تو مهربان تر از آنی که بگذری از دل
حضور نور توئی در ضمير ظلمانی
به انتظار تو ام لحظه ای که می آئی
و می رود همه سالها پريشانی
غزل سروده نگارت و باز شرح هجر
رسد دمی که غزل از وصال می خوانی

رفتي و نديدي كه چه محشر كردم

با اشك تمام كوچه را تر كردم

ديشب كه سكوت خانه دق مرگم كرد

وابستگي ام را به تو باور كردم

يادم باشد

حرفی نزنم كه دلی بلرزد .

خطی ننويسم كه آزار دهد كسی را .

يادم باشد كه روز و روزگار خوش است .

و تنها دل ما نيست .

يادم باشد جواب كين را با كمتر از مهر و جواب دورنگی را با كمتر از صداقت ندهم .

يادم باشد بايد در برابر فريادها سكوت كنم و برای سياهی ها نور بپاشم .

يادم باشد از چشمه درس خروش بگيرم و از آسمان درس پاك زيستن .

يادم باشد سنگ خيلی تنهاست ... يادم باشد بايد با سنگ هم لطيف رفتار كنم . مبادا دل تنگش بشكند .

يادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام ... نه برای تكرار اشتباهات گذشتگان .

يادم باشد زندگی را دوست دارم .

يادم باشد هرگاه ارزش زندگی يادم رفت در چشمان حيوان بی زبانی كه به سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم .

يادم باشد می توان با گوش سپردن با آواز شبانه دوره گردی كه از سازش عشق می بارد و به اسرار عشق پی برده و زنده شد .

يادم باشد معجزه قاصدكها را باور داشته باشم .

يادم باشد گره تنهايی و دلتنگی هر كس فقط به دست دل خودش باز می شود .

يادم باشد هيچ گاه لرزيدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم .

يادم باشد هيچ گاه از راستی نترسم و نترسانم .

يادم باشد زنده ام .

می روم دیگر چون پرستوها میکنم ترک آشیان دیگر

هزار بار آسمان را قسم دادم که ديگر به چشمان گريان من نگاه نکند.

روزهایی عجیب می گذرند،روزهای شلوغ تنهائی

روزهایی عجیب اوج و سقوط،از پس قله های رویائی

چشمهایی که دوستم دارند،و نگاهی که عاشقش شده ام

شهر بی آسمان پایینی،غربت با شکوه بالائی

خیره بر حسرتی بخار آلود،چشمهایی که آبدیده شدند

بسکه بر پشت شیشه ها حک شد،که تو اینبار هم نمی آئی

اضطرابی فرا گرفته مرا،مثل یک پیچک مه آلوده

ریشه اش در هوای هیچ کجاست،شاخه اش در هوای هر جائی

آسمانم عجیب منقلب است،نکند ابر چشمکی بزند

پشت دروازه های سد هستند،لشکر بغضهای دریائی

همه دلواپس کسی هستند،که به آیینه رفت و باز نگشت

با همان پرسشی که بر لب داشت،که تو اصلا کجای دنیائی؟

یک نفر زیر قطره های سرم،قطره قطره به آسمان کوچید

قطره ای شعر در نگاهش بود(سرزمین بدیست تنهائی)

من، همين من ساده ،محتاج چشم هاي نازنين توام.

از پس اين پرده هاي تاريك و بيقرار،

چشم گريان و روح آشفته ي  مرا ببين، كه به احترام چشم مهربان تو،

از پس اين حجاب،

عاشق تر از هميشه ايستاده است....

هزار بار نوشتم بيا بيا دير است

هزار بار نوشتم كه پاي دل گير است

شكست نيم نگاهت سكوت آيينه را

نگاه كردن تو انتشار تصوير است

هزار بار برايت سروده ه ام اما

غزل براي تو تنگ است، دست و پا گير است

غروب فرصت خوبي براي ديدن بود

دريغ چشم تو از اين كرانه ها سير است

تو با دعاي توسل گذشتي از پاييز

به استخاره نشستيم ما،  دگر دير است

نه من، نه تو، نه غزل، هيچ كس مقصر نيست

گناه زردي ما روي دوش تقدير است

تو همون حس غريبي که هميشه با منی
تو بهوونه ي هر عاشق واسه زنده بودني


تو اميد انتظاري تو دلاي نااميد
مثل ديدن ستاره تو شباي ناپديد


چه غريبونه گذشتند جمعه هاي سوت و کور
هنوز اما نرسيدي اي تجلي ظهور

******************

با تو ام، با تو که گفتي، تکيه گاه عاشقايي
ميدونم يه دنيا نوري، ساده اي، بي انتهايي


مث لالايي بارون، تو کوير بي صدايي
تو خود عشقي، ميدونم، ناجي فاصله هايي

*******************

عمريه دلم گرفته گله دارم از جدايي
غايب هميشه حاضر تو کجايي، تو کجايي
تو کجايي، تو کجايي

تقديم به ساحت مقدّسش

اي كاش شام كوچه غربت «سحر» شود!